kreşte gösteri...

yaklaşık 1,5 hafta kadar önce, kreş öğretmenimiz Gökçe Hanım, şarkıların sözlerini yollamıştı.. biz de anneler olarak ezberleyelim, çocuklarımız evde şarkıyı söylerken biz de eşlik edelim diye.. ben de bu süre içinde "annem bana bir bebek aldı/yanakları al aldı" diye diye dolaştım evde:)

cumartesi kreşimizin 3 -4  yaş grubunun gösterisi vardı.. ki bu Kayra'nın da şarkı söylemesi demek olduğu için bizi aldı mı bir heyecan.. çocuklarımı alıp evden çıktım, fabrikaya uğrayıp üstümüzü değiştirdik, oradan gittik İnci'ciğimi ve Şafak'ı aldık.. Ananemizle kreşte buluşacaktık, babaannemiz İstanbul'da olduğu için katılamayacaktı ama ona söz vermiştik bol bol fotoğraf çekecek ve tüm gösteriyi kameraya alacaktık.. babamızla telefonlaşarak Murat'la ikisini kreşte beklediğimizi söyledik..  e dedemiz de gelirdi... herşey gayet güzeldi..

program açıldı, enstrümanlar başladı.. kızlar tek tek sahneye çıkmaya başladılar.. ancak benim canım Kayra'cım, çığlık çığlığa ağlamaya başladı...

"annecim istemiyoruuuuuum" diye ağlamaya başladığında çok açık söylemek gerekirse ilk birkaç saniye hissettiğim duygunun adı kızgınlıktı.. belki 5 belki 10 saniye.. tabi Kayroş'uma bunu belli etmedim... sonrasında anlamaya çalıştım ve "peki kızım" dedim.. "gel ananenin yanına gidip oradan izleyelim"

ve biz tüm gösteriyi bütün şarkılara eşlik ederek izledik..

 

babası: Kayra'cım ne oldu?

Kayra: babacım ben yapmak istemedim ki gösteriiii.

babası: neden kızım?

Kayra:ama istemedim.

babası: peki kızım:)

 

dipnot: anne baba olmanın, insanın nefsini terbiye eden bir tarafı olduğunu bir kez daha anladım.. kendi hırslarımız ve isteklerimizle, çocuklarımızınkiler arasındaki farkı ayırd etmemiz ve nereden bakmamız gerektiği konusunda feraset sahibi olmamız lazım.. bu küçücük olayda bunu gördü, benim her gördüğünden ders çıkaran tarafım:)

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !